III CARREIRA POPULAR DA RICHADA DE FORCAREI

“Respira el momento” Calle 13

Pódese dicir que a carreira comezou antes do esperado, xa que saín de traballar puxen as mallas, os tenis, agarrei un sandwich con ovo e saín “cagado fuego”, como di meu compañeiro Dani, cara plaza de Galicia porque Obi Maikel xa levaba un anaco agardándome.

Puxémonos en marcha, e pasando a Estrada todo estaba cuberto de néboa, parecía o puto Silent Hill. Xa en Forcarei vestidos de curto e con moito frío, vimos as carreiras  dos benxamíns e os alevíns, uns fenómenos e uns verdadeiros campións.

Fomos polos dorsais e dispuxémonos a inspeccionar a durísima rampla do percorrido. Gústanme as costas duras. E comezamos o quecemento, logo dun par de voltas, xa estaba a suar, seguirlle o ritmo a Maikel aínda que sexa quentando e tarefa complicada, asegúrovolo.

So faltaban 15 minutos para a saída e tanto Miguel coma min empezamos a ter problemas, os seus neste caso eran estomacais e os meus concentrábanse no xeonllo esquerdo, notaba que non tiña tanta forza nel. Todas estas sensacións desapareceron co inicio da carreira.

Estábamos situados nas primeiras posicións de saída, moi preto de Hassan e de Akka, uns auténticos fora de serie. E comezamos, 3 voltas por diante, deixei tranquilamente que me pasasen moitos corredores, vamos que non me quentei ao principio.(Lección aprendida de Catoira). Busquei o meu ritmo na primeira volta, ata tiven tempo de animar a Maikel, e como as sensacións eran boas, aumenteino na segunda LAP , nas zonas de subida era onde mellor me atopaba e mais lle recortaba o grupo que perseguía, pero sabia que tiña que gardar algo para a ultima subida, e así foi, ataquei naquela costa que Miguel e eu estiveramos estudiando antes. Saquei a garra, esprintei todo o que din e culminando a subida uns cativos estábanme a animar, o que me fixeron mais forte e incluso saín da trazada para chocarlles a man. Agora tocaba afrontar a baixada, lanzando a zancada o mais lonxe posible para recortar metros e poder chegar ao segundo grupo de corredores, que me acercaba e non daba chegado, tíñaos a uns 20m e non os alcanzaba. Na calzada dividida con conos, (parte final da carreira), notaba que ía sen forzas nas pernas, pero de cabeza estaba moi forte, porque non respondían?

Última curva, últimos 250 metros, ultima canción, ultimo esforzo, último sprint , e non so cheguei ao grupo que levaba perseguindo un bo anaco senón que desta vez era eu o avión que adiantaba varias posicións. Na entrada a meta un da organización dixo : -te queda una. E a miña cara de circunstancia... se teño que dar unha mais despois deste sprint, quedo asubiando. Resulta que llo dixo a un corredor que dobrara en meta, para o meu alivio.

Busco a Maikel, onde tamén estaba Sergio outro gran runner, felicitámonos como en cada carreira e desfrutamos do momento mentres comemos unhas bananas estiramos e para as duchas, que como non outra vez de auga jodidamente fría, que e o mellor para un 12 de Decembro as 19:30 da tarde, un par de berros, xabón SPA de frambuesa e coma novo.

Dicir que estaba a sangrar preto do metacarpiano non Maikel?, si por un dedo do pe, unhas curas ao chegar a casa e listo. O día anterior fomos a por unhas zapas a Adidas e tiña problemas co número. ¿Que diferencia hai de unhas 40 2/3 e unhas 41 1/3?. Pois si, todo se reduce a túa amplitude de uña. Unha pequena anécdota que di que todo pasa por algo, algo BO!

O final posto 53  de 134 con un tempo de 32:15 minutos que equivale a un ritmo de 4:18 min/km. Os obxectivos cumpridos, suben levar o control da carreira e desfrutei moito. WOOOW. Agardando impaciente a SIN-SON 10K