V CARREIRA DO NADAL CROSS SANTA UXÍA DE RIVEIRA

Las palabras pueden sacudir:

pero es solo el ejemplo el que arrastra.

Confucio

Despois dun nadal expres, rodeado da familia e de moitos cativos e cativas, agasallos, felicitacións, apertas... Quero destacar a versión mais divertida, humana e deportiva dun  Papá Noel, Santa Claus ou o Pai Nadal, chamádelle como queirades, que visitou o pequeno pobo de Bandeira ou A Bandeira, 

(tamén ao voso gusto), para estar en contacto cos seres máis excepcionais que existen, Sí os nenos e nenas, (deberiamos aprender máis de eles, e intentar comprendelos, xa que eles son o futuro, darlle uns valores humanos como compartir, amizade, respecto, amor, ilusión... e deixar que corra a súa imaxinación e creatividade , antes de que nós lla suprimamos coa nosa pésima educación.) Sóache de algo: 

Pinta por dentro, unha casa non é redonda, isto faise así. Pois ben, pinta por onde queiras pero non lle marques  ti os límites con debuxos absurdos descargados da internet, que nin ti mesmo debuxaches. As casas son redondas, cadradas e con forma de corazón, poden ser como ti as imaxines, ou acaso vasme dicir que iso é imposible?, mentres falas por whatsApp con teu primo de Australia a miles de km, ou cando viaxas en avión a París. Agora para nós é normal velos, pero fai 150 anos alguén tivo que soñalo ou imaxinalo, para que ti agora poidas ir de un lado a outro do mundo en poucas horas, por iso debemos deixar soñar e correr a nosa imaxinación e sobre todo a dos cativos e cativas.

Chegamos a Riveira, no complexo deportivo Fieiteira, por fin a primeira Cross. Imos recoller os dorsais e confúndenme cun cadete, cousa que non me sorprendeu despois vendo as pernas de algún. Tamén me atopei coas rapazas do clube atletismo Santiago, que o día anterior estiveran no bar e me preguntaran se podían deixar o cartel da San Silvestre de Santiago, e como non podía ser de outra maneira, alí o puxemos, sempre apoiando o deporte.

Poño un pulsómetro que me regalaran días  atrás,  que tiven que quitar antes do comezo xa que non estou acostumado a levar reloxo e érame incómodo, iso é que non funcionaba.

Case todos os corredores levaban cravos, cousa que eu votaría en falta, xa que pisaba e non avanzaba, esvaraba, un caos. Por se fora pouco Miguel móstrame o ben que agarran pisándome o pé esquerdo,- Sí son bos meu. Sorte que xa rematara a carreira.

En resumo comecei moi forte, e pagueino, tamén tiven problemas estomacais e no xeonllo esquerdo, que me impedían lanzar a zancada. As zonas de monte son incribles, espero repetir un cross cando estea de novo o 100%.

Posto 65º, e encanto o tempo fixen 31 40 minutos, que equivalen a un ritmo de carreira de  5 17 minutos.

Desta vez a auga dos vestiarios era quente, pero eu optei pola fría!

Quedo coa sensación de que me gustou, a terra sempre gaña ao asfalto, e coas ganas de voltar cando estea recuperado das molestias.