SIN-SON 10K

Se responsable de tu vida tal como es

en vez de echar la culpa de tus problemas a otros 

o a las circunstancias. A medida que tus ojos se vayan abriendo,

verás que tu estado de salud, felicidad, y cada

acontecimiento de tu vida ha sido, en gran parte,

organizado por ti, consciente o inconscientemente.

DAN MILLNAN

7.00 am, ainda e noite, sona a alarma, abro os ollos con moita pereza, facía apenas 4 horas que me acababa de deitar, unha noite bastante movida e con moito traballo, non hai coches na carreteira, todos están a durmir, menos algúns que están no after hours, pero proxéctaseme unha imaxe na cabeza, sí é a SINSON 10K, un sorriso, unha ducha, un contundente almorzo e saímos pitando Obi mais eu cara Porto do Son.

Poder desfrutar do mar e algo incrible, e que mellor que poder facer deporte ao seu carón. Unha sensación percorre o meu corpo, mentres recordaba unha de tantas noites en Samil, adestrando con Matias, Max (o labrador mais en forma e grande do mundo), só, con choiva, con vento, con tronos, co ceo estrelado, coa lúa chea, rodeado de area, olas , olas gordísimas case baténdome nos nocellos, temazos,  bágoas de rabia, bágoas de felicidade...

Chegamos ao noso destino, quitamos os chándales e subimos o autobús que nos levaría a Portosin onde e a saída. Centos de corredores xa están quentando alí no porto, deixamos as sudadeiras cos da organización (gardamos as dúas na mesma bolsa, cousa que me arrepentiría despois, xa que para atopar a Maikel entre 2500 persoas e algo complicado), e comezamos a trotar, preto de runners como Alejandro Fernández, Chema Martinez,  Pedro Nimo e o gran campión Hassan.

Todo esta listo, case 2500 persoas separadas por colores, encarnado azul e amarelo en apenas 200m, coma un rabaño de ovelliñas, os Drons sucan o ceo e Terio da a saída.

Dicir que ata o km 2 foi case imposible correr, cousa que se agredecería ao longo dos 10km, pois así foi, de menos a máis, con unha boa lectura da carreira. No km 3 engancheime a un runner, collemos un bo ritmo e avanzamos, ao paso polo km 5 levaba un tempo de 23 minutos e 25 segundos, como me atopaba ben e comezaba a parte mais dura decidín apurar, so quedaba un km e víase a meta, ultimo esforzo PENA  vamos. Moitísima xente recibíndonos nos últimos 150 m onde esprintei todo o que puiden e de un salto crucei a liña, cunha sensación fantástica, xa que nos últimos 5 km baixei a 20 minutos 36 segundos. Rodeado de centos de corredores quito o chip, collo algo de bebida enerxética e por sorte atópome a Sergio, pero de Maikel nin rastro. E o meu suadoiro tiñao el... un caos, despois duns 15 minutos buscándonos, tropezamos, cunhas fantásticas felicitacións.

Miguel baixou a súa marca, eu paseino xenial e Hassan voou por Portoson.

Fantástica organización aínda que os vestiarios quedaron pequenos para tanta xente.

Moi contento co resultado 641º con un tempo de 44:54 e na miña categoría promesa sénior de 190º, con un ritmo de carreira de 4:25. Espero voltar con Obi para o ano que ven, e xa estou a pensar nun trail, teño ganas de probalo.